Sigh, aku pun dah tak tahu nak tulis apa, aku dah kekeringan idea tapi aku nak tulis juga. Takkan aku nak tulis pasal Versace lagi kot? Kalau orang baca blog aku, orang pun menyampah sebab aku asyik ulang benda yang sama tapi aku memang ada duduk perhati satu camera bag Versace ni pula tapi boots Versace tu keutamaan akulah. Kalau aku ada duit lebih dan harga camera bag tu turun, aku beli, kalau tak, aku OK saja sebab aku lebih minat kasut daripada beg tapi kalau aku tak dapat boots tu, aku memang akan jadi sedih sebab aku tunggu setengah tahun lebih kot.
Ni lah camera bag tu. Dekat official website, stok dah habis tapi stok ada lagi dekat Saks Fifth Avenue. Aku mula minat camera bag lepas aku beli satu dekat Pop & Suki untuk mak aku dan beg tu comel gila. Aku ada beli crossbody bag dekat Zara sebab dekat website, dia nampak cool dan aku menyesal jugalah beli beg tu sebab kali pertama aku pakai beg tu, dia rasa flimsy gila dan aku rasa malu gila sebab dia nampak murah. Aku memang takkan pakai beg tu masa makan malam tempat "kerja" aku nanti. Dahlah aku ada ramai musuh dekat sini.
Anyway, tadi ada majlis anugerah "pekerja" cemerlang dan akulah antara penerima anugerah tu. Yang sedihnya, aku tak dapat invitation pun. Bila aku sampai, event tu dah separuh jalan. Yang aku menyampah, semua penjilat kasut "boss" dapat anugerah tu juga walaupun kerja diaorang macam sampah. Dahlah tu, diaorang bodoh sombong pula. Tak apalah, anugerah tu bukan kauorang boleh bawa pergi tempat lain pun, orang tak pandang pun. Dekat sini, kauorang bolehlah menunjuk tapi dekat luar, orang tak kisah pun.
Lepas tu, aku ada mesej dekat group chat pasal kerja. Tak ada seorang pun balas, hahaha. Lepas aku dah buat baik dekat kauorang dan kauorang perguna aku, kauorang nak boikot aku, go ahead. Aku tak rugi pun. Yang aku meluat, nanti ada orang jawab, yang duduk diam ni lah akan ambil note senyap - senyap. Tak apalah, kauorang buat dekat aku, Allah nampak perbuatan kauorang. Kauorang rasa berkuasalah sebab ramai orang berpihak dengan kauorang tapi kalau Allah berpihak dengan aku sebab kauorang aniaya aku, tak guna juga kalau kauorang ada sepuluh ribu orang pun.
Also, sekali kauorang buat dekat aku, aku akan ingat selama - lamanya. Oh, kauorang pandai pula, bila kauorang perlu bantuan atau dalam kesusahan, kauorang cari aku. Hahaha. Kauorang jangan haraplah aku akan tolong kauorang lagi. Aku takkan layan kauorang lagi. Kauorang dah kena blacklist selama - lamanya dengan aku. Inshallah, bila aku keluar dari sini, aku akan buat macam aku tak kenal kauorang. Aku harap satu hari nanti, kauorang kena balik apa yang kauorang buat dekat aku lepas tu kauorang rasalah apa yang aku rasa.
Anyway, tadi, aku ada baca satu blog ni, blog senior aku. Kalau ikut umur, aku lebih berumur daripada dia tapi sebab aku sambung belajar lewat, dia dah graduate, ada kerja dan berkahwin dulu. Aku rasa sedih jugalah mengenang nasib aku. Bagi aku, walaupun dia pun lalui macam - macam dan mungkin dia tak tahu pasal ni tapi aku rasa dia sangat beruntung. Dia lalui kesusahan tapi akhirnya, dia dapat apa yang dia nak. Ramai orang, termasuk aku, lalui kesusahan tapi akhirnya, kitaorang tak dapat pun apa yang kitaorang nak.
Also, dia ni cantik gila. Keluarga dia dan kawan - kawan dia pun cantik dan aku rasa insecure bila aku tengok gambar dia dengan keluarga dia, kawan - kawan dia. Diaorang tak bersiap pun diaorang dah cantik. Aku pula kena put effort, kalau tak, orang akan kecam aku. Tu pun aku dah put effort, orang masih kecam aku. Lepas tu, ada hari, aku rasa cantik, ada hari, aku rasa buruk. Ni buat aku lagi determined nak buang tahi lalat aku. Aku rasa macam tahi lalat aku ni lah yang menghalang aku daripada rasa cantik sepenuhnya.
Sekarang, ada tiga ketul jerawat besar gila nak mampus pula naik dekat dahi aku. Alahai, malangnya nasib aku. Sudah jatuh ditimpa tangga lepas tu langgar washing machine sangat. Aku tak adalah insecure macam seketul makhluk sebesar peti ais dua pintu lepas tu duduk dengki dengan orang lain tu sebab aku dah terima "limitation" aku. Apa - apa pun, sekurang - kurangnya muka aku tak macam tikus macam "co-workers" aku, hahaha! Aku cuma harap, satu hari nanti, bila aku tengok cermin, aku suka tengok apa yang aku nampak.